Spanje, de nieuwe arme man van Europa?



Het volgende artikel komt uit “The Economist” en het heeft als titel “Onhoudbaar”.

Volgens het artikel heeft nergens anders in Europa dan in Spanje de recessie zoveel schade aangericht dan hier in Spanje en hetgeen de pijn zo erg maakt is de werkloosheid van 19%. Dat is de hoogste in Europa na Litouwen.

Dit hoge aantal geeft aan dat zij een serieuze “kater” overgehouden hebben aan het dronken worden aan cement en stenen. De “kater” is het resultaat van het open spatten van de luchtbel in immobiliën in 2007.

Doordat deze immobiliën crash gebeurde begon Spanje reeds verzwakt aan de recessie. Als andere landen beginnen aan hun economisch herstel zal Spanje veel meer zorg en tijd nodig hebben om uit de crisis te geraken. Zelfs geboren optimisten denken dat het herstel in Spanje kan beginnen in 2011.

Op een door “The Economist” ingerichte ronde tafel zei de Spaanse eerste-minister Zapatero dat het economische herstel reeds begonnen is en dat de potentiële groei van Spanje groter is dan het gemiddelde in Europa. Achteraf schreef het blad dat de eerste minister een aversie heeft voor pessimisme en het blad gaat verder met “de geloofwaardigheid van Zapatero liep een deuk op toen hij weigerde om toe te geven dat het Spaans probleem vrij groot was toen het land in recessie ging”.

Het artikel is verder zeer kritisch over het plan van de regering in verband met een duurzame economie. Van dit plan zegt het magazine dat het “lang is door de goede intenties maar dat het kort is aan harde maatregelen”.

In de wet staan artikelen over hernieuwbare energie en er is een kleine liberalisering van de economie voorzien maar die gaan niet ver genoeg omdat de regering hun vrienden in de vakbonden te vriend moesten houden. De werkgevers vragen al lang om maatregelen zodat zij gemakkelijker personeel kunnen ontslaan.

Het artikel gaat verder met een beschrijving van het twee sporen arbeidsstelsel waarvan het blad zegt dat het zowel inefficiënt als oneerlijk is. De helft van de werknemers heeft een contract en zij zijn daardoor moeilijk te ontslaan en de kost hiervan loopt hoog op. De andere helft van de werknemers werkt met korte tot zeer korte termijn contracten met periodes van werkloosheid en zwartwerk.

Volgens The Economist is het Spaanse systeem slecht voor de productiviteit omdat inefficiënte werknemers met permanente contracten een goede bescherming genieten terwijl aan de andere kant er geen stimulansen zijn om jongeren en tijdelijke werknemers een opleiding te geven.

Het artikel gaat verder met de bedenking dat het aantal werklozen verder zal stijgen en deze komt vooral uit de kleinere ondernemingen die uitgeknepen worden door de strenge arbeidswetgeving en door de onmogelijkheid om kredieten te krijgen. Werkloosheid is een aanleiding voor toekomstige ellende. Het kost de overheid geld doordat zij vergoedingen moeten uitkeren en omdat zij belastingen moeten derven. Het is de oorzaak van hypotheek ellende en de werkloosheid haalt het uitgavenpatroon van particulieren naar omlaag.

The Economist heeft ook kritiek op de minister van financiën Elena Salgado omdat zij geen veranderingen in het belastingssysteem aanbrengt, integendeel er komt een verhoging van de belastingen en een vermindering in de uitgaven van de staat. Belangrijke infrastructuurwerken gaan wel verder maar dit is allemaal op zeer lange termijn gedacht. Er zou meer geld moeten gaan naar onderwijs en vooral naar onderzoek en ontwikkeling.

Ongelukkig genoeg, het schokkend verval van de overheidsfinanciën die van een overschot in 2007 komen tot op heden met een tekort van 10% in 2009.

The Economist besluit met het feit dat er een korte termijn herstel kan komen door de andere Europese landen die twee derde van de Spaanse export voor hun rekening nemen.

Het besluit van het tijdschrift is dat er in Spanje een dag komt dat er veel meer moet gedaan worden om de Spaanse huishouding op orde te krijgen.